Wandeldag 2 – Vierdaagse Nijmegen
Roze Woensdag. Misschien wel de mooiste dag van de Vierdaagse. Een dag waarop iedereen gewoon mag zijn wie die wil zijn, zonder oordeel. Was de wereld maar altijd zo. Dan hadden we een stuk minder gezeur en een stuk meer glitters.
Dinsdagavond lag ik om 20.30 uur al in bed. Ja, echt. Op een tijdstip waarop sommige mensen nog zitten te bedenken wat ze die avond gaan eten, lag ik al onder mijn dekbed.
Het plan was om misschien de bus van 03.23 uur te nemen zodat ik lekker vroeg kon starten. Nu hoor ik jullie denken: Monique vrijwillig midden in de nacht uit haar bed? Nee hoor. Ik wandel dan wel 40 kilometer per dag, maar wonderen bestaan ook weer niet.
Dus gewoon iets later vertrokken. Om 05.34 uur was ik onderweg voor de dag van Wijchen.
Via Nijmegen, Alverna, Wijchen, Beuningen en Weurt weer terug naar Nijmegen. Een rondje waarvan je vooraf denkt: “Dat valt best mee.” Om vervolgens uren later te beseffen dat je al langer onderweg bent dan een gemiddelde vlucht naar Spanje.
De weersverwachting voorspelde wat motregen en af en toe een buitje. En voor de verandering zaten ze er niet naast. Twee keer de poncho aan, pet op en doorlopen. Na twee dagen Vierdaagse ontwikkel je namelijk een bijzondere relatie met regen. Je vindt het niet leuk, maar je accepteert het alsof het een irritante collega is die toch iedere dag naast je zit.
Een oud-collega zei dinsdag nog: “Jij bent een diesel.” Dat klopt.
’s Morgens moet je me niet teveel vragen stellen. Mijn benen lopen dan al wel, maar mijn hersenen zijn nog onderweg. Die komen meestal ergens rond kilometer 8 aansluiten. Dus de eerste uren graag geen moeilijke gesprekken, geen levensvragen en al helemaal geen hoofdrekenen. Na een boterham, een bakje yoghurt, tanden poetsen en een paracetamolletje als officiële Vierdaagse-doping was de motor weer gestart.
Woensdag blijft een geweldige dag. Overal mensen langs de kant. Heel veel mensen. Zóveel mensen dat ik soms het idee heb dat heel Nederland vrij heeft genomen om naar wandelaars te kijken die zichzelf vrijwillig pijn doen.
Wel kreeg ik vroeg in de ochtend een bericht van mijn grote vriend Geert. Hij heeft besloten niet meer te starten en terug te gaan naar Ootmarsum. Zijn heup werkte niet mee, zijn knie had gisteren ook besloten om in staking te gaan en volgende week staat er gelukkig nog een vakantie op de planning.
Geert, ik ben trots op je. Soms is luisteren naar je lichaam slimmer dan luisteren naar je ego. En dat zegt iemand die inmiddels met een halve drogisterij in haar rugzak loopt.
In Wijchen kwam ik onze oud-burgemeester Jos Verbeeten en zijn vrouw Erica tegen. Even een praatje gemaakt. Nog steeds even vriendelijk en hartelijk als vroeger.
In Weurt stond mijn vriendin Ellis langs de kant. Zij stond weer gezellig bij een vriendin aan de route. Alsof ik een topsporter was die een persoonlijke verzorgingspost had, kreeg ik daar een broodje zalm en een heerlijke kop koffie.
Ik kan jullie vertellen: na tientallen kilometers wandelen smaakt zo’n broodje alsof je in een sterrenrestaurant zit.
Daarna nog vijf kilometer richting Nijmegen. Normale mensen zeggen dan: “Nog maar vijf kilometer.”
Vierdaagselopers weten dat “nog maar vijf kilometer” eigenlijk betekent: “Je bent er bijna, maar toch ook nog niet.”
Via de Waalkade richting de Wedren. Het centrum was één groot feest. Overal roze kleding, muziek, dansende mensen en drag queens die er aan het einde van de dag nog steeds frisser uitzagen dan ik aan het begin. Respect.
En dan nu een onderwerp waar niemand over praat, maar iedereen mee te maken heeft.
Plassen.
Want ook wandelaars zijn gewoon mensen.
Voor mannen is dat meestal vrij eenvoudig. Die zien een boom, draaien zich om en klaar.
Voor vrouwen betekent het vaak aansluiten in een rij waar je ondertussen bijna een boterham kunt smeren, opeten en een sudoku kunt maken.
Maar dames…Ik heb de oplossing gevonden. Voor de Vierdaagse zag ik op Facebook steeds reclame voorbij komen voor een plaskoker.
Ja, een plaskoker. Mijn eerste gedachte was: dat kan nooit werken. Mijn tweede gedachte was: voor dit geld wil ik het best onderzoeken.
Dus besteld.Zaterdag werd het pakketje nog net op tijd bij de buren bezorgd.
Mijn buurvrouw lag dubbel van het lachen.
Marc keek me aan alsof ik had aangekondigd dat ik astronaut ging worden. Zijn reactie: “Misschien eerst even oefenen.”
Prima advies.
Dus daar stond ik. In de badkamer. Een volwassen vrouw. Met een plaskoker. Wetenschap te bedrijven. Na veel gelach, wat gemopper en een succesvolle test kan ik melden:
HET WERKT.
Dames, meiden, ladies… De Liberpee is wat mij betreft de uitvinding van de eeuw.
Degene die dit heeft bedacht verdient een lintje, een standbeeld en wat mij betreft een eigen feestdag.
De afgelopen twee dagen heb ik dus gewoon staand in het bos geplast terwijl tientallen vrouwen nog in de rij stonden voor de dixies.
Nog nooit heb ik me zo geëmancipeerd gevoeld. Ik ben oprecht verliefd op dat ding.
Wie had ooit gedacht dat mijn hoogtepunt van de Vierdaagse een stuk plastic zou zijn?
Om 14.10 uur was ik weer “thuis”.
Daar begon het dagelijkse herstelprogramma.
Voetenbadje. Losfietsen.
Douchen.
Insmeren met zoveel crèmes dat ik inmiddels gladder ben dan een paling in een emmer snot.
Of het helpt? Geen idee.
Maar zolang ik morgen weer kan lopen blijf ik smeren alsof mijn leven ervan afhangt.
Nu hopen op iets meer slaap dan afgelopen nacht zodat ik morgen fris en fruitig aan dag 3 kan beginnen.
Nou ja…Fris genoeg. Fruitig genoeg. En vooral lopend. Jullie horen morgen weer van mij.
Liefs, Monique
