Dag 3 – Nijmeegse Vierdaagse, de dag van Groesbeek. En de dag van de kunnige leu!
Na een heerlijke nachtrust van toch echt ruim zes uur (in Vierdaagse-termen ongeveer hetzelfde als een week wintersport) begon de donderdag weer om 3.30 uur. Het inmiddels bekende ochtendritueel zal ik jullie besparen. We weten inmiddels allemaal: wekker, koffie, wandelschoenen en de vraag of de benen vandaag ook weer mee willen doen.
Met het busje van 4.29 uur richting de start. Nou ja… richting de wachtrij eigenlijk. Mega druk, dus ruim veertig minuten wachten. Het enige wat je dan kunt doen, is rustig blijven. Niet bepaald mijn tweede naam, maar vandaag is het me zowaar gelukt. Persoonlijke mijlpaal nummer één.
Het wandelen ging vandaag heerlijk. Veel leuke gesprekken gevoerd, mooie spreuken gelezen en meisjes tegengekomen die beschuit met aardbeien verkochten met zóveel enthousiasme dat weigeren gewoon geen optie was. Of ik had gewoon trek… die kans is na 120 kilometer natuurlijk ook aanwezig.
Onderweg bekende Ootmarsummers gespot, zoals Koert Weustink. Ook het bord Ootmarsum was niet te missen. Hoe dat daar nou weer terechtgekomen is? Ik heb zo’n vermoeden dat een trotse Ootmarsummer daar iets mee te maken heeft gehad. Verder kwam ik Alphons Weierink tegen en natuurlijk Harm Edens. Volgens mij hoeft Harm zich niet eens meer aan te melden; die hoort inmiddels gewoon bij de route.
Donderdag is echt één groot feest. Een prachtige route door het Land van Maas en Waal, met veel water, groen en mooie vergezichten. En Groesbeek… wat een mensen! Volgens mij stond daar iedereen die die dag toevallig geen verjaardag had.
Dan natuurlijk de Zevenheuvelenweg. Veel mensen kijken daar behoorlijk tegenop, maar geloof mij: het valt echt mee. Na de Oostenrijkse bergen voelen die zeven heuvels bijna als verkeersdrempels. Bijna hè… voordat ik daar morgen commentaar op krijg.
De afgelopen dagen hoorde ik onderweg nauwelijks Twents. Maar uitgerekend op de Zevenheuvelenweg stonden ze er: oet Twente! En waaraan herken je die? Aan een Twentse vlag, een FC Twente-sjaal of gewoon omdat je ineens “Hééj, good goan!” hoort. Die beste man bleek ook nog te klootschieten bij Oud Ootmarsum. Nog even doorpraten en we blijken waarschijnlijk familie te zijn. Dat risico loop je in Twente.
Even verderop viel mijn oog op een parasol met de tekst: “Grijzer en eigenwijzer.” Die kwam toch wel even binnen. Aangezien ik net geen 40 meer ben, de grijze haren zich steeds vaker melden en de eigenwijsheid ook nog springlevend is… voelde die tekst zich wel érg op mij gericht. Toeval bestaat niet.
Onderweg werd ik ook nog helemaal blij van een
knuffel-Labradoodle. Mensen denken dat je de Vierdaagse loopt voor de gladiolen. Nee hoor… een spontane hondenknuffel doet ook wonderen.
Drie kilometer voor Nijmegen werd er enthousiast naar mij gezwaaid. Ik keek eerst nog even om me heen. Je wilt jezelf ook niet belangrijker maken dan je bent. Maar jawel hoor: kunnige leu oet Reutum! Dat geeft toch weer net dat laatste zetje. Of misschien was het gewoon de opluchting dat Nijmegen eindelijk in zicht was.
Ik wil ook graag nog een Ootmarsummer in het zonnetje zetten. Paul Daalhuisen – of voor velen beter bekend als PUP (Paul uit Purmerend) – doet al jaren misschien wel het belangrijkste vrijwilligerswerk van de Vierdaagse: blaren prikken. Gelukkig heb ik zijn hulp nog niet nodig gehad, maar voor veel wandelaars is hij een echte held. Als je hem nodig hebt, ben je blij dat hij er is. Al hoop je elkaar pas ná de Vierdaagse weer tegen te komen.
En dan de meest gestelde vraag: hoe gaat het met de voeten en benen?
De voeten zijn nog steeds blarenvrij én pijnvrij. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen. De benen zijn wat stram, maar na ruim 120 kilometer mogen die best een beetje mopperen. Morgen moeten ze gewoon weer mee. Democratie is leuk, maar niet voor mijn beenspieren.
Morgen ga ik vol goede moed beginnen aan de vierde en laatste dag. Nog één keer vroeg op, nog één keer wandelen en dan die felbegeerde gladiolen. Ik heb ze nog niet, maar ik heb ze alvast een vaas beloofd.
En weet je… pijn is fijn, pijn is emotie en emotie kun je uitschakelen.
Of, zoals de Engelsen zeggen:
“Pain is just the French word for bread.”
Na vier dagen wandelen klinkt zelfs dát ineens logisch.
Slaap lekker voor straks en morgen gezond weer op.
Liefs, Monique
