4Daagse 2026 – Dag 1
Drie weken geleden werd ik gemaild door P.B. te O. (klinkt eerlijk gezegd nog steeds meer als een verdachte uit een politierapport dan als een keurige inwoner van Ootmarsum) met de vraag of ik weer meeloop met de 4Daagse in Nijmegen. En zo ja, of ik mijn volgers van In en Om Ootmarsum weer wilde meenemen tijdens deze wandelweek.
De wandelgladiool, de wandelende tak, de wandelkampioen, de wandelgoeroe, de koningin van de kilometervreterij, hoe je mij ook maar wilt noemen, is dus weer terug in Nijmegen. En dit jaar niet als kijker maar als wandelaar. Het wandelbloed is toch weer door de aderen gaan kruipen. Of misschien was het gewoon pure koppigheid. Dat kan ook.
Afgelopen jaar vroegen meerdere mensen of het kijken in 2025 leuk was. Mijn eerlijke antwoord? Nee. Dat was ongeveer hetzelfde als naast een barbecue zitten terwijl iedereen om je heen aan het eten is. Leuk voor vijf minuten, daarna wil je zelf een vork.
Dus wat doe je dan? Aangemoedigd door manlief schrijf je je weer in. Sommige vrouwen boeken een weekje wellness. Ik besluit vier dagen achter elkaar 40 kilometer te wandelen. Iedereen zijn hobby.
Heb ik genoeg getraind? Ik hoop het.
Ben ik na 16 keer nog steeds zenuwachtig? Jazeker.
Waarom? Geen idee.
Je zou denken dat ik inmiddels blindelings naar Nijmegen kan wandelen, maar mijn hoofd heeft daar blijkbaar een andere mening over.
En dan het weer. Volgens mij zijn Weeronline, Buienradar en Weerplaza deze week de meest bezochte websites van Nederland. Wandelaars kijken vaker naar het weer dan pubers naar hun telefoon. En toch eindigt het elk jaar hetzelfde: “Nou, het viel eigenlijk best mee.”
Maandag 20 juli reed ik naar mijn vaste slaapadres in Huissen. Zoals altijd werd ik weer warm ontvangen door Wim en Mary-Anne. Een beter logeeradres bestaat niet. Volgens mij word ik daar beter verzorgd dan thuis. (Sorry schat.)
Na een heerlijke kop koffie richting Nijmegen om mijn polsbandje op te halen, bij te praten met mijn wandelfriends uit Ootmarsum en natuurlijk op de foto te gaan voor Alphons Weierink. Want als er geen foto gemaakt is, heeft de 4Daagse officieel niet plaatsgevonden.
En natuurlijk een broodje frikandel gegeten. Sommige mensen laden koolhydraten. Ik laad cultuur.
Daarna terug naar Huissen. Deze wandeltante houdt namelijk van een beetje voorbereiding. Nou ja, een beetje…
Wandelrokje klaarleggen.
Hemdje klaarleggen.
Sokken klaarleggen.
Schoenen klaarleggen.
Knipkaart klaarleggen.
Pet klaarleggen.
Brood smeren.
Heuptas inpakken.
Theekop klaarzetten.
Wekker op 03.30 uur.
03.30 uur.
Dat is geen tijdstip.
Dat is een straf.
Om 20.30 uur lag ik netjes in bed. Resultaat? Drie uur slaap. Blijkbaar vond mijn brein het noodzakelijk om alvast de eerste 20 kilometer van dinsdag te oefenen.
Dus laat dag 1 maar komen.
Dinsdagmorgen. 03.30 uur.
Wekker uitzetten.
Snuit wassen.
Benen insmeren met Sportsbalm.
Voeten in de Gehwol.
Aankleden.
Boterham eten.
Yoghurt eten.
Tanden poetsen.
Ik lijk op dat tijdstip meer op een robot dan op een mens.
Om 05.00 uur was ik in Nijmegen. Helaas mocht ik pas om 05.45 uur echt vertrekken. Tegenwoordig mag iedereen zelf bepalen wanneer hij of zij start tussen 05.00 en 06.40 uur.
Een prachtig idee.
Alleen heeft heel wandelend Nederland besloten dat 05.00 uur de beste tijd is.
Het gevolg was een rij die zelfs bij de kassa van de Action op zaterdagmiddag respect zou afdwingen.
De eerste dag voert ons via de Waalbrug naar Oosterhout, Overasselt, Valburg, Elst, Arnhem, Bemmel en weer terug naar Nijmegen. Op de kaart lijkt het een gezellig rondje. Na 30 kilometer blijkt dat kaartlezen soms ook gewoon liegen is.
De eerste dag is nooit echt mijn dag. Dat zit tussen de oren. Die eerste dag moet gewoon voorbij zijn. De kop eraf.
Maar eerlijk is eerlijk: het liep heerlijk. Prima temperatuur, af en toe een zonnetje, veel publiek langs de kant en overal gezelligheid.
Na 7½ uur wandelen mocht ik mijn eerste knipkaart inleveren en de dagkaart voor woensdag ophalen. Weer een dag dichter bij het felbegeerde kruisje.
In Elst bracht ik een bezoekje aan een oud-collega. Daar stond een heerlijk stuk appelgebak klaar. Kijk, dát is nou ondersteuning. Niet vragen hoe het gaat, maar gewoon gebak neerzetten.
In Bemmel dronk ik koffie met Mary-Anne. Onderweg stonden weer veel kinderen langs de kant om de wandelaars aan te moedigen. En eerlijk is eerlijk, als een kind roept: “Goed bezig mevrouw!”, dan loop je ineens weer alsof je nog maar net begonnen bent.
Bij thuiskomst kregen mijn voeten een Kneipp-voetenbadje. Die waren daar zo blij mee dat ik even bang was dat ze erin zouden blijven wonen.
Daarna de benen losgefietst, gedoucht, een klein tukje gedaan, gegeten en dit verslag geschreven.
En natuurlijk nog vijftien keer naar de weersverwachting gekeken voor woensdag. Want ook dat hoort bij de 4Daagse.
Vooralsnog blijft het droog en gaan we op naar de dag van Wijchen.
Morgen laat ik weer van mij horen. Tenminste… als ik na die wekker van 03.30 uur nog aanspreekbaar ben.
Veel wandelliefs, Monique
