Wie heeft de sleutel van de stikstofkooi in handen, die blijkbaar bedacht is door de grachtengordelpolitici in Nederland en de theoretische bureaucraten in Brussel?
Het lijkt de laatste jaren wel of we in Nederland van de ene crisis in de andere terechtkomen.
We hebben de klimaatcrisis, energiecrisis, woningmarktcrisis, stikstofcrisis, koopkrachtcrisis etc. etc. Waar komen deze problemen allemaal vandaan, hoe zijn ze ontstaan en wie heeft baat bij deze crisissen?
Neem de stikstofcrisis. Nederland heeft verreweg het strengste stikstofbeleid van heel Europa. Door berichten zoals: ‘De natuur staat op omvallen’ of ‘Alle eikenbomen sterven’ of ‘Nederland ligt onder een verstikkende stikstofdeken’ (Jetten) ontstaat er paniek en het verzoek richting politiek en bureaucratie om nog strengere stikstofregels te bedenken.
Kijk ook eens even naar de zogenaamd klimaatcrisis, waarbij warm zomerweer tegenwoordig aangemerkt wordt door het KNMI met de kleur diep donkerrood. Advies: Blijf allen vooral binnen en drink voldoende water. In de warme jaren ’70 lag heel Nederland gewoon op het strand in de zon te genieten van de zomer.
Bij elke crisis treedt het peperdure ambtenarencircus van regels, wetten, protocollen, nota’s en verplichtingen in werking, om deze waarschijnlijke crisis op te lossen. De rekening van welke oplossing dan ook komt altijd te liggen bij de burgers van dit land. Terwijl die al helemaal niet meer rond kunnen komen door het jarenlange wanbeleid.
Daarbij speelt de mening van de burger (en boer) geen enkele rol meer.
Het referendum is afgeschaft door onder andere D’66. Andere vormen van inspraak zijn voor de bühne of worden zelden in de politieke besluitvorming meegenomen.
Even terug naar de stikstofcrisis. Deze is ontstaan door het natuuralarmisme, dat het heel slecht zou gaan met de natuur in Nederland en veel planten- en diersoorten zouden uitsterven.
Maar is de realiteit in het veld wel zo dramatisch als wordt voorgesteld?
Gaat het echt zo slecht met de Nederlandse natuur?
Voorbeeld: Documentairemaker en journalist Robert Ellenkamp heeft hierover een docu gemaakt getiteld: ‘Natuur houdt zich niet aan natuurbeleid’
Conclusie van Ellenkamp: er is geen natuurcrisis, wel is het noodzakelijk om bepaalde plant- en diersoorten te ondersteunen zoals bijvoorbeeld bij de weidevogels.
Misschien zijn veel crisissen door de politiek en bureaucratie aangegrepen om de controle op de maatschappij te vergroten. Controlemaatregelen beperken echter vaak de rechten en vrijheden van de bevolking.
Bovendien leidt elke zogenaamde crisis tot angst en chaos onder die bevolking. Angst heeft een lage frequentie, die de frustratie- en tolerantiedrempel verlaagt. Hierdoor ontstaan eerder onderlinge tegenstellingen en spanningen.
Bevolkingsgroepen worden zo tegen elkaar uitgespeeld zoals boeren versus natuurbeschermers of allochtone versus autochtone bevolking.
Als we in Nederland ons gezond verstand blijven gebruiken en de bevolking wetgevende bevoegdheden geven via een referendum, om maatschappelijke vraagstukken op te lossen, dan ontstaat een verfrissend systeem dat bottom-up werkt zonder verstikkende regels van bovenaf door de politieke- en bureaucratische elite.
Indien er al sprake is van een stikstofcrisis of welke andere schijnbare crisis, dan is deze alleen maar op te lossen vanuit het werkveld. In het geval van de stikstofcrisis zullen natuurorganisaties en boeren samen praktische oplossingen moeten bedenken ten gunste van de natuur en van de boerenbedrijven.
Overheidsbemoeienissen leiden meestal tot nog meer tegenstellingen, controle en regelzucht.
Chris en Moniek
