Het thema helden kwam regelmatig voor tijdens de laatste dag van de wandelvierdaagse in Nijmegen. En iedere deelnemer, of ze nu wel of niet de finish mochten halen, zijn helden en echte doorzetters. De uitvallers kunnen vaak niet verder door vervelende blessures, die hen het lopen beletten. Vaak zit er voor hen ook al een heel traject aan voorbereiding aan vooraf. Onder de wandelaars, die het wel halen, zijn er ook lopers, die van nature geen enkele moeite lijken te hebben met deze afstanden. Weer anderen bereiken het kruisje met doorzettingsvermogen. Daarnaast is er ook een combinatie van natuurtalenten en de mentaliteit om het vol te willen houden. Het zijn en blijven helden. Hoe mooi is het dat Monique, onze wandelende correspondent, in Linden in de spiegel keek. Daar was het thema in 2026 ‘Helden’. “Ga eens kijken, daar zie je een echte held.” Nieuwsgierig natuurlijk. Bleek er gewoon een spiegel te hangen. Ach… stiekem maakte dat me best een beetje trots.” Monique en alle andere Ootmarsummers en natuurlijk ook alle andere deelnemers: “We zijn trots op jullie”. En Monique willen we bedanken voor het leerzame, leuke, spontaan geschreven inkijkje in het leven van een Vierdaagse wandelaar uit Ootmarsum. Het was helemaal top en veel volgers van deze site hebben jouw verhalen met veel belangstelling en vol respect en met veel plezier gelezen.
Dag 4 Vierdaagse Nijmegen – op naar het feestgedruis!
Vrijdag 24 juli, de laatste dag van editie 2026. De laatste keer deze week vroeg uit de veren, de laatste keer de wandelschoenen aan. En geloof mij: de komende week blijven ze heel demonstratief in de kast staan. Ik ben er wel even klaar mee. Met de fiets ben je tenslotte ook een stuk sneller… én zit je.
Over het algemeen alleen maar blije koppies bij de start. Je voelt de opluchting gewoon. Nog één keer 43 kilometer en daarna: feestje, Radler, biertje, colaatje en voorlopig het woord ‘wandelen’ even uit je vocabulaire schrappen.
Sommigen lopen echt op het tandvlees, maar zetten toch door. Blaren, pijnlijke knieën, schuurplekken op plekken waarvan je niet wist dat ze konden schuren… en toch steeds weer dat ene voetje voor het andere. Echt, diep respect!
Ik heb deze week geluk gehad met mijn gestel. Geen blaren, geen pijnlijke voeten. Wel wat spierpijn, maar ja… zonder spierpijn geen Vierdaagse. Dat zou bijna verdacht zijn. En mijn hoofd? Dat schakelt tijdens deze dagen vanzelf over naar de zen-stand. Heerlijk. Geen stress, alleen lopen, kijken en genieten.
Saai eerste gedeelte
Het eerste deel van de route blijft wat saai. Voor de derde dag op rij lopen we de eerste vijf kilometer dezelfde kant op. Ik ken inmiddels bijna iedere stoeptegel persoonlijk. Daarna doorbijten richting Overasselt, waar gelukkig het eerste feestje alweer op ons wacht.
‘Daar zie je een held’
Via de lange dijk, die eigenlijk verrassend lekker liep, kwamen we in Linden. Dat dorp heeft ieder jaar een ander thema. Dit jaar was dat ‘Helden’. Bij een tent hing de tekst: “Ga eens kijken, daar zie je een echte held.” Nieuwsgierig natuurlijk. Bleek er gewoon een spiegel te hangen. Ach… stiekem maakte dat me best een beetje trots.
Via Beers, waar ik in de kerk weer een kaarsje heb aangestoken voor mijn dierbaren, gingen we richting Cuijk. Op de laatste dag kijk ik daar elk jaar naar uit. Moeilijk uit te leggen als je er nooit bent geweest, maar de sfeer is daar zó geweldig. Overal muziek. Heel veel muziek. En jawel… ook dit jaar weer de meest muzikale Ootmarsummer gespot: Tim Baars achter het drumstel. Ik had best een klein beetje van zijn muzikale genen willen lenen.
Op de kade in Cuijk staat het publiek drie rijen dik. De DJ draait de ene meezinger na de andere en werkelijk iedereen doet mee. Wandelaars, publiek, jong, oud… stilstaan is eigenlijk geen optie. Daarna over de pontonbrug over de Maas richting Mook en Malden, op weg naar de Via Gladiola.
‘Lach als je geen onderbroek aan hebt’
En dan nog even terugkomen op de geweldige plaskoker van Liberpee. Ik was duidelijk niet de enige fan. Achter een heg stonden we met drie dames keurig naast elkaar te plassen. Het zag er waarschijnlijk bijzonder professioneel uit. We hebben in ieder geval ontzettend gelachen.
Onderweg weer ontzettend veel leuke teksten. Veel te veel om allemaal op de foto te zetten. “Je wordt met de lach leuker” vond ik al mooi. Maar de absolute winnaar was toch wel: “Lach als je geen onderbroek aan hebt.” Nou… dan kijk je toch ineens heel anders om je heen.
Het lopen ging eigenlijk verrassend goed. Iedere kilometer bracht de finish dichterbij. Ondertussen waren de gesprekken over Heracles en nog honderd andere onderwerpen weer minstens zo gezellig als de kilometers zelf.
Emotioneel treffen
Ongeveer acht kilometer voor het einde stuurde Marc zijn locatie door. Mét de mededeling dat er ook een verrassing stond te wachten. Dus natuurlijk begon het speculeren. Wie zou het zijn? Wie zou het wezen? Die laatste acht kilometer zijn elk jaar één groot feest. Jongens, het publiek staat soms gewoon vijf rijen dik. Dat kun je op papier eigenlijk niet uitleggen. Dat moet je gewoon een keer meemaken. Onderweg nog de meeste Ootmarsummers van de 30 kilometer gesproken bij Koert met zijn bekende Ootmarsum-bord. Even gezellig bijkletsen en daarna echt door richting Nijmegen. En als extra verrassing stonden Julia en Linde Teders langs de kant. Superleuk!
Toen op naar manlief én de verrassing. En ja hoor… daar stonden Marc, mijn lieve vriendin Karin Woudstra én Margreet Zeevat. Huul’n natuulk! Van bliedschap… en eerlijk is eerlijk… ik was ok wa een betke meu. Zó lief dat mensen speciaal naar Nijmegen komen. Dat doet echt wat met je.
Vlak voor de finish kwamen we ook nog onze rots in de branding van het Rode Kruis tegen: Paul Daalhuisen. Toch nog even ontmoet. Gewoon… omdat het kon.
Ieder jaar denk ik ook weer aan de organisatie van zo’n gigantisch evenement. Alles moet maar kloppen. Verkeer, veiligheid, verzorging, vrijwilligers… Petje af voor iedereen, die hieraan meewerkt. Echt een topprestatie. Wat me ook altijd opvalt, is hoe vriendelijk iedereen is. Wandelaars én publiek. Iedereen helpt elkaar, maakt een praatje of moedigt elkaar aan. De lontjes zijn opvallend lang. Dan denk ik toch altijd: waarom lukt dat niet wat vaker in het gewone dagelijkse leven?
‘Wir sind Spitze’ kot naar Ootmarsum
Na de finish mocht ik mijn 17e kruisje ophalen. Daarna natuurlijk een Radler op de Wedren en lekker meezingen met ‘Wir sind Spitze’. Ootmarsummers: zet zaterdag 27 september alvast in de agenda, want tijdens het Volksfeest komen zij naar Ootmarsum. Stil blijven staan is dan geen optie.
Op een gegeven moment was het tijd om terug te gaan naar Huissen. Voor de laatste keer het voetenbadje. Daarna stond zoals ieder jaar de traditionele tomatensoep met een broodje kroket klaar. Zo simpel… maar na 43 kilometer smaakt werkelijk alles, alsof je in een sterrenrestaurant zit.
Daarna terug naar hometown Ootmarsum. Weer heerlijk slapen in mijn eigen bed. Geen wekker. En uitslapen tot… 07.30 uur. Blijkbaar denkt mijn lichaam nog steeds dat het Vierdaagse is.
Zaterdagochtend meteen een wasje gedraaid met sokken, shirts en wandelrokjes. Alles weer fris en fruitig. Inclusief ikzelf. Dat werd na vier dagen ook wel gewaardeerd door de mensen om mij heen… haha.
Voor zover ik weet hebben alle Ootmarsummers de finish gehaald. Petje af voor Marcel, Marga, Rudy, Annet, Freek, Anita, Linda, Sanne, Anouk, Alphons, René en Mathilde. Geweldig gedaan!
Als laatste een heel groot dankjewel aan alle volgers van In en Om Ootmarsum, alle appjes van familie, vrienden en kennissen en de vele berichtjes op Facebook. Ontzettend leuk om zoveel betrokkenheid te voelen.
Ik hoop dat ik jullie de afgelopen dagen een klein beetje heb kunnen laten meegenieten van het gevoel dat de Vierdaagse geeft.
Mocht je meer willen horen of weten: spreek me gerust aan. Ik ben altijd wel in voor een praatje. (Behalve misschien als ik net de trap op ben gelopen…)
En volgend jaar? Geen idee. Dat zien we in januari wel weer. Tegen die tijd ben ik waarschijnlijk vergeten hoe zwaar het was en beginnen de wandelkriebels stiekem weer.
Voor nu wens ik iedereen een mooie zomer, een fijn najaar en een goede winter. Blijf – of ga – lekker wandelen. Goed voor lijf, hoofd én humeur.
Het was weer een feestje om te schrijven.
Blijf gezond, blijf lief voor elkaar en… trek af en toe ook gewoon eens de wandelschoenen aan.
Liefs,Monique
