Wij zijn net als velen met ons, grote liefhebbers van ons Twentse coulisselandschap en hebben ons samen met anderen al vele jaren ingezet voor het behoud van houtwallen, bosjes en singels in ons Twentse landschap.
Maar de sleutel voor het behoud van ons coulisselandschap ligt vooral bij de boerenbedrijven. De meeste van deze familiebedrijven op het platteland hebben het landschap altijd onderhouden en wij weten dat ook zij houden van ons Twentse landschap.
De boer anno 2026: ‘Zie hem zitten aan zijn keukentafel, handen in het haar, kijkend naar zijn jonge zoon, waarvan hij had gehoopt dat deze in de familietraditie de boerderij zou kunnen voortzetten. De deur gaat open en zijn vrouw komt binnen. Meewerken op de boerderij doet ze in de vroege uren, daarnaast werkt ze tegenwoordig bij een verzorgingstehuis. Er moet geld binnenkomen, want de rekeningen en zorgen stapelen zich op.’
Zomaar een beeld van huidige boerenbedrijven, waarvan velen zich afvragen of er ooit een einde gaat komen aan alle problemen.
De huidige kabinetsplannen zijn namelijk de meest strenge stikstofplannen van heel Europa. Vele malen strenger dan in de ons omringende landen, zoals bijvoorbeeld in Duitsland en Denemarken, waar deze problematiek niet of nauwelijks speelt. Deze plannen kunnen de boeren familiebedrijven in o.a. Twente ernstig in de problemen brengen.
Naast de norm van 2,6 koeien per hectare zijn vooral de voorgenomen onbemeste stroken van 500 tot 1000m funest voor het behoud van de grondgebonden melkveehouderijen. Zij worden gedwongen om minder koeien te houden en genoegen te nemen met minder opbrengst van hun land als hun bedrijf te dicht bij een Natura 2000 gebied ligt. Zou een strook van 100 m ook kunnen voldoen om meststoffen op te vangen?
Al deze maatregelen zijn het gevolg van de vermeende achteruitgang van de natuur.
Maar de vraag blijft of die achteruitgang van de natuur wel zo catastrofaal is als in werkelijkheid blijkt. Wij zien in de natuurgebieden de terugkeer van de raaf, oehoe, otter, bever, ooievaar etc. Maar ook de terugkeer van orchideeënweiden is tot stand gebracht.
Wel missen we vooral in het boerenland de weidevogels en de patrijs.
Laten we eens kijken naar de uitwerking van de Natura 2000 plannen. Er zijn in heel Nederland duizenden hectares bos gekapt om o.a. heide en stuifzanden te creëren om planten- en diersoorten te behouden. Daarvoor is in Overijssel al meer dan 1400 hectare bos gekapt zonder noemenswaardige herplant. Terwijl ons persoonlijk door de gedeputeerde is beloofd dat de Provincie Overijssel 3900 hectare bos zou aanplanten.
Laten we beseffen dat grote bospercelen de beste klimaatairco’s zijn, die er bestaan.
Dit landschapstype is namelijk ’s winters warmer en ‘s zomers koeler, houdt water vast en de verdamping van grote bosgebieden leidt tot regen in het binnenland.
‘Gaan we terug naar de boer aan de keukentafel…
Vorig jaar heeft hij een eik gekapt, keurig aangevraagd, hele papierbende ingevuld en keurig alles herplant. Hij kijkt met lede ogen naar het gemak, waarmee de plaatselijke natuur om hem heen vernield lijkt te worden en waar er dit jaar op een perceel, niet ver van hem vandaan, weer een heel bosperceel is gekapt. Volgens natuurorganisaties voor omvorming of het bestrijden van invasieve soorten. De mensen, die het doen lijken een vrijbrief te hebben om te kappen’, is het gevoel van deze boer.
Deze huidige voorgenomen stikstofmaatregelen kunnen het einde betekenen van veel melkveehouderijen in NO Twente. Daarmee zouden deze maatregelen een regelrechte bedreiging kunnen vormen van ons geliefde Twentse coulisselandschap met koeien in de wei tussen de houtwallen, prachtige solitaire eiken en Saksische boerderijen.
De economische gevolgen zullen tevens groot zijn voor de leefbaarheid op het platteland, omdat de boerenbedrijven en de recreatie de belangrijkste trekkers zijn van de lokale economie.
Nog maar niet te spreken over het familiedrama dat zich achter de gesloten deuren van de boerderijen op dit moment afspeelt.
‘Daarom doen wij een oproep aan alle Twentenaren om begrip te hebben voor boerenprotesten en waar mogelijk lokaal bij de boer voedsel te kopen.
De grondgebonden melkveebedrijven horen namelijk in het Twentse landschap thuis’.
‘De boer legt het laatste klaar voor morgen, dan gaat hij weer mee met de protesten.
Niet uit op geweld, maar uit een gevoel voor rechtvaardigheid en behoud van zijn levenswerk. Een noodkreet voor het behoud van zijn erf, een noodkreet voor het behoud van ons cultureel erfgoed.’
