Sport | rouwers Geplaatst op 27 juni 2011

Uitsmijter NK bij Rouwers

OOTMARSUM – Op de dag dat de profwielrenners van Nederland zorgden voor een nerveuze, maar spannende titelstrijd werd de uitsmijter van het succesvolle NK geserveerd bij de familie Rouwers aan de Vasserweg. Deze kippenboer was de gastheer van de ploeg Vacansoleil. Dit Nederlandse team, dat ook zal deelnemen aan de Tour de France, had haar kamp opgeslagen temidden van de kippen, die dagelijks zorg dragen voor kakelverse eieren. Deze vruchtbare bodem leverde het niet verwachte succes op, want tegen het blok van de Rabobank leek op voorhand geen enkel verweer bestand. Het lukte de Vacansoleil ploeg toch om met de hoogste Nederlandse eer te gaan strijken. Anderhalve ronde voor het einde, in het Nutterse domein, mocht Pieter Weening tot zijn eigen ongenoegen niet voor zijn eigen kansen gaan. Blijkbaar speelde het doemscenario van 2010 nog op het netvlies van de Rabo-leiding toen Weening op de meet verrassend werd geklopt door Nikki Terpstra. Het leverde een nieuwe kopgroep op en met de sterke Rob Ruijgh van Vacansoleil lukte het om teammaatje Pim Ligthart in een zetel naar de finish te leiden. De rappe sprinter bleef Bram Tankink met een wiellengte voor op de Kuiperberg en dat leidde tot een uitzinnige feestvreugde bij de Vacansoleil ploeg. Op het erf van de familie Rouwers sprak de intens gelukkige manager Daan Luijkx lovende woorden aan het adres van zijn ploeg en aan zijn ploegleider Michel Cornelisse. Deze campingploeg met jonge honden inhaleerde de complimenten en toastten gezamenlijk met en op hun nieuwe kampioen Pim Ligthart. Deze, nog maar net 23-jarige coureur, zal het Twentse landschap rond Ootmarsum en het bij hem passende parcours zijn hele leven niet meer vergeten.

< Vorig / Volgende bericht >

OOTMARSUM – TOEN, NU EN STRAKS

Vanaf de Kuiperberg liet Ootmarsum zich door van Ruysdael ontvouwen.
De stadspomp gaf water en de stadsgrachten spiegelden gebouwen.
Stadspoorten beschermden de inwoners tegen vijandig gedrag.
Desondanks wapperde hier toch meerdere keren de Spaanse vlag.

Al die slagers, bakkers en kruideniers kennen we slechts van verhalen.
Twee molenaars bouwden molens en zagen brood in rogge malen.
Ootmarsum ontwikkelde zich met een veemarkt en handelsavonturen.
Zusters vestigden zich stil en eerbiedig in een klooster achter hoge muren.

Cafés zijn verdwenen of vervangen door moderne brasseries.
Ambachtswinkels werden omgetoverd tot oogstrelende kunstgaleries.
Heemhuis, musea en tradities tonen hoe het leven vroeger ging.
Sportcomplexen en verenigingen zorgen nu voor sociale binding.

Brengt de Michelin Ster nieuw elan, extra glans, of drukte aan de meet?
‘Kunststad van het Oosten’ manifesteert zich als een toeristische magneet.
Het centrum raakt voller met vakantiegangers en dagtoeristen, zo blijkt.
Wat kan Ootmarsum nog aan alvorens het aan haar eigen succes bezwijkt?

Tolerantie tussen inwoners en bezoekers zal zijn grenzen kennen.
In welke mate zal men aan volle wegen, stalling en parkeren wennen?
Hoe blijf je de geliefde stad voor wie hier wonen met ultiem plezier?
Hoe blijf je ook gastvrij voor wie hier komen voor schoonheid en vertier?

De toekomst komt versneld dichterbij met nieuwe vragen, kansen en dromen.
Kunnen traditionele patronen met de razendsnelle technologie meekomen?
Kunstmatige intelligentie ondersteunt ook in onze stad het brein van mens en kind.
Hier een sfeerbeeld “Visioen van Ootmarsum 2126”; benieuwd wat u ervan vindt.

Henny Olde Meule – Stadsdichter Ootmarsum – oktober 2026