De lente door Henriet in beeld gebracht

OOTMARSUM – TOEN, NU EN STRAKS

Vanaf de Kuiperberg liet Ootmarsum zich door van Ruysdael ontvouwen.
De stadspomp gaf water en de stadsgrachten spiegelden gebouwen.
Stadspoorten beschermden de inwoners tegen vijandig gedrag.
Desondanks wapperde hier toch meerdere keren de Spaanse vlag.

Al die slagers, bakkers en kruideniers kennen we slechts van verhalen.
Twee molenaars bouwden molens en zagen brood in rogge malen.
Ootmarsum ontwikkelde zich met een veemarkt en handelsavonturen.
Zusters vestigden zich stil en eerbiedig in een klooster achter hoge muren.

Cafés zijn verdwenen of vervangen door moderne brasseries.
Ambachtswinkels werden omgetoverd tot oogstrelende kunstgaleries.
Heemhuis, musea en tradities tonen hoe het leven vroeger ging.
Sportcomplexen en verenigingen zorgen nu voor sociale binding.

Brengt de Michelin Ster nieuw elan, extra glans, of drukte aan de meet?
‘Kunststad van het Oosten’ manifesteert zich als een toeristische magneet.
Het centrum raakt voller met vakantiegangers en dagtoeristen, zo blijkt.
Wat kan Ootmarsum nog aan alvorens het aan haar eigen succes bezwijkt?

Tolerantie tussen inwoners en bezoekers zal zijn grenzen kennen.
In welke mate zal men aan volle wegen, stalling en parkeren wennen?
Hoe blijf je de geliefde stad voor wie hier wonen met ultiem plezier?
Hoe blijf je ook gastvrij voor wie hier komen voor schoonheid en vertier?

De toekomst komt versneld dichterbij met nieuwe vragen, kansen en dromen.
Kunnen traditionele patronen met de razendsnelle technologie meekomen?
Kunstmatige intelligentie ondersteunt ook in onze stad het brein van mens en kind.
Hier een sfeerbeeld “Visioen van Ootmarsum 2126”; benieuwd wat u ervan vindt.

Henny Olde Meule  –  Stadsdichter Ootmarsum  –  oktober 2026