De Vereniging Heemhuis Poorten Frederik Ootmarsum organiseerde een heuse Twentse avond in het Heemhuis. Een avond vol met muziek, zang, film, proza & poëzie. “Nen onmeunig mooi’n aomd”, was de korte en krachtige conclusie van Hans Bolscher en tevens mede-organisator. Het rijk gevulde en gevarieerde programma werd beloond met een daverend applaus van het publiek, leden en aspirant leden. “Daar doen we het voor”.
’n Good geveul
In het Heemhuis hingen aan de wand tekeningen van basisschoolleerlingen uit Agelo en Ootmarsum, die onlangs een workshop Twents hebben gevolgd. Hubertien Bruns vertelde over de populariteit van het woord ‘tuffel’ onder deze jeugdige bezoekers van het Heemhuis maar ook over een dreumes die ‘vief piepkes’ het mooiste Twentse woord vond en deze vijf pijpjes tekende.
Het publiek werd bij binnenkomst opgewarmd door de accordeonist Toon Lansink. Het publiek was al snel enthousiast en zong mee waar mogelijk. En ging zelfs staan toen Paulien Kuipers hen trakteerde op een compilatie van enkele liederen waaronder ‘’De witte wieven daanst‘ en ‘Hier in Oatmössche’. Met het zelfgeschreven lied ‘ ’t Springendal’ ontroerde Paulien de aanwezigen met de teloorgang van de natuur uit haar jeugd. Een film over Oude Hengel en de zagerij, starring Henny van de Kes, Brunninkhoes Jan en Douwe Oude Hengel bracht de zaal terug in het jaar 2007. Onwerkelijk om te zien hoe – na een hilarisch handjeklap -, twee boomstammen op een platte wagen door twee belsen de zagerij in worden getrokken. Mooi werk van de BMS in samenwerking met Rob Meenderink.
Het trio Ria Bossink, Christa Bolscher en Marriët Bank zong het driestemmige ‘Karkklokk’n’ geschreven door Chris Velthuis en ‘Twentse Zegensproak’ van Jan Wilbers. Het gaf het publiek ’n heel good geveul.
Onder de indruk
Gerard Luft imponeerde het publiek met een kort en krachtig verhaal over hoe Twente is ontstaan. En natuurlijk nog een tweede, maar korter verhaal over ‘klooke Jantje’ en een uitsmijter over ‘De Dinkel geet zien eigen gang….dat doot wie ok….mer dan nig zo lang’. Na afloop van het gedicht ‘De leste tuffel’, voorgedragen door Ria Bossink, bleef het even stil.
Gouden korenaren…
Hubertien Bruns onthulde in delen voor en na de pauze welke ‘wieze sprök op ne tegel’ er allemaal waren ingezonden en ging daarbij in gesprek met een enthousiaste zaal. Het bleek dat de meeste wieze sprök troost, hoop of humor geven en een aanleiding zijn voor een gesprek.
Hubertien legde digitaal contact met Jan Frommink, die trots vertelde over de spreuk, die hij thuis in Soest
aan de muur heeft hangen: ‘God schiep uit gouden korenaren, eerst de Twentenaren en uit de rommel en de resten de mensen uit het westen. De zaal reageerde kritisch, want er is niets mis met mensen uit het westen. De daaropvolgende prachtige coproductie van oost en west over hoe je diverse emoties uitgedrukt in het Nederlands, een stuk korter kunt zeggen in het Twents, maakte alles weer goed.
Voordrachtskunstenaar
Dankzij Ben Raatgerink konden de aanwezigen nog een paar mooie filmopnames zien met Ben Velthuis. Deze voordrachtskunstenaar beroerde het publiek met zijn verhaal op rijm over ‘De oel die hij te klook of was west’.
Nettie Aarnink, die de avond aan elkaar sprak sloot af met een voorjaarsgedicht dat ze van haar moeder had geleerd: ‘Mien Höfke’.
De eerste Twentse Aomd was een succes. Took’n joar wear nen Twentsen aomd? Dat kan allenig as ter zich een paar leu opgeft veur de Werkgroep Twents Streektaal. Loat mer wet’n. Doar krieg ie meer schik an dan ie denkt. Het gef vast ’n heel mooi geveul!
