Het nieuwe gedicht van onze stadsdichter Henny Olde Meule is een ode geworden aan het voorjaar in en om ons stadje. We hebben in het vroege voorjaar al mogen genieten van een aantal prachtige lentedagen. Bij het plaatsen van dit nieuwe gedicht klettert de hagel op de ramen. Het voorjaarsgevoel is dan wel even weg, maar bij het lezen van het gedicht is dat gevoel ook zo weer terug. Genieten maar weer van de nieuwste creatie en illustratie van eigen hand van onze stadsdichter.
LENTE IN OATMÖSSCHE
Nevels hangen nog boven velden in het vroege uur.
Langzaam ontwaakt rondom de Siepelstad de natuur.
De nacht twijfelt om nog langer te blijven.
De lente zal de duisternis geleidelijk verdrijven.
In het Springendal ruisen beekjes tussen oude bomen.
Boven velden en akkers gaan de eerste vlinders komen.
Waar waterbronnen onuitputtelijk voor vers water zorgen.
Daar zingen zeldzame vogels in de vroege morgen.
In Ottershagen paradeert de grutto om naar wormen te boren.
Lange poten en trots met zijn roodbruine borst naar voren.
Tussen vochtig gras roept de wulp melancholisch zijn partij.
Met zijn gekromde snavel naast de scholekster, zij aan zij.
Op de Nutter Es komt een kievit tuimelend naar beneden.
Ooievaars komen vanaf grote hoogte aangegleden.
Ze klepperen statig alsof ze met elke pas de lente meten.
Het broedseizoen gaat van start, zegt ons geweten.
Tuinen en plantsoenen gaan kleurrijk verfrissen.
Met ontluikende krokussen en gele narcissen.
Kleurige vlinders dansen, als door de wind gedragen.
Levende bloemblaadjes voor even en dan vervagen.
Zo ademt onze omgeving elk voorjaar weer.
Zo wordt het lente in Oatmössche, elke keer.
Rust, ruimte en ongehaast.
Drukte, die langszij raast.
Henny Olde Meule (stadsdichter Ootmarsum) – maart 2026
