Het is dinsdagavond 21 oktober. Eén voor één of in groepjes druppelen voetballers van KOSC de kantine binnen. Het nieuws dat clubman Gerard Hakkenes op 57-jarige leeftijd is overleden is als een bom ingeslagen. Terneergeslagen zoekt iedereen een plekje op. In de kantine delen de KOSC-leden samen het droevige nieuws dat hun clubman er plotsklaps niet meer is. Bestuursleden, de selecties van het eerste en tweede team, KOSC A1, maar ook voetballers, die jarenlang op een geweldige wijze met Gerard hebben mogen samenwerken, nemen plaats. In deze kantine was Gerard vaak te vinden. Er wordt een indrukwekkende minuut stilte gehouden……….
Zeker na de dood van zijn vrouw Trudy, drie jaar geleden, was het voetballen zijn uitlaatklep geworden. Hun kinderen Stef en Niels voetballen er, terwijl ook dochter Moniek bij de KOSC meiden heeft gevoetbald. Gerard was leider van KOSC 2, een trouw supporter tijdens de wedstrijden van zijn zoons en destijds zijn dochter. Gerard stond altijd klaar, niets was hem teveel. Hij genoot van de sfeer binnen KOSC, was er graag en dronk er zijn biertje. En ineens is er een lege plek en dat besef wordt op deze trieste dinsdagavond alleen nog maar groter. Afgesproken wordt om niet te trainen, ook zal er door alle seniorenteams en de A en B-jeugd in het komend weekend van 25 en 26 oktober niet worden gevoetbald. Het is een eerbetoon aan Gerard Hakkenes, de clubman in hart en nieren. Tonny Groeneveld sprak een persoonlijk woordje, omdat hij veel met Gerard is opgetrokken. In de geest van Gerard stelt Tonny voor om een biertje te drinken. Het blijft bij deze ene, want er is veel verdriet, men is in gedachten bij de drie kinderen van Gerard en Trudy, die zonder hun trouwe metgezellen hun levensweg moeten vervolgen. En heel stil vertrekt iedereen naar huis.
Het blijft die avond donker op het trainingsveld……….
