Het voelt goed dat er ook in Ootmarsum nog steeds veel belangstelling is voor de 4 mei herdenking. Het middenschip van de Simon en Judaskerk zat nagenoeg vol en tijdens de stille tocht en op het Bergplein sloten zich nog meer mensen aan. De twee minuten stilte op het Bergplein waren indrukwekkend stil. Zelfs de vogels leken zonder geluid te maken over het zo karakteristieke plein te fladderen waar zich eind januari 1945 een drama afspeelde. Het is echt een gedenkwaardige plek om op deze vierde mei samen te komen en de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog te gedenken. Maar het gaat ook verder, want oorlogen en geweldsdelicten blijven de wereld beheersen. Door op deze 4 mei herdenking te komen geef je ook te kennen dat het geweld niet jouw keuze is. Wethouder Rob Olde Kalter zei het treffend: “We zijn op deze dag met elkaar verbonden. We herdenken samen vrouwen en mannen, soldaten en burgers. Een geschiedenis, die we moeten leren begrijpen om onze toekomst niet op het spel te zetten. Het moet voor ons allen een opdracht blijven om ‘te vechten’ voor onze vrijheid.”
Tijdens de bijeenkomst in de Simon en Judaskerk zorgde het Themakoor voor passende liederen. Martine Sanders sprak namens de scouting en hield de aanwezigen voor dat we jaarlijks ‘maar’ twee minuten stilstaan bij de slachtoffers. Ze gaf ook aan dat het een nationale herdenking moest blijven en riep op tot respect en verdraagzaamheid. Menig aanwezige voelde dat deze denkwijze vanuit alle kanten moet komen. Ook was er een bijdrage van Karin Baanstra, die haar tekst afsloot met kostbare woorden: “Wat we vandaag gedenken moeten we morgen beschermen.”
Ook diaken Jan Kerkhof Jonkman riep op om die oorlog nooit meer te vergeten. “Natuurlijk denken we aan de slachtoffers op het Bergplein en met name aan Johan Heupink en Femmeke Davids en de gewonden, die daar vielen op de laatste dag van januari in 1945. Maar wat te denken van de Joodse inwoners en dan kennen we allemaal het verhaal van de familie Menco. Het zijn herinneringen, die op ons netvlies moeten blijven. Laten we niet vergeten dat jongemannen hun leven gaven om ons te bevrijden. Jonge kerels uit allerlei landen, die hun eigen dromen hadden, maar gesneuveld zijn om ons te bevrijden van het toenmalige Duitse juk. Nu in 2026 klinkt luider dan ooit oorlogstaal door ‘onze wereldleiders’ en dat betekent dat ook wij ons geluid moeten laten horen. Wat doen we als het geweld steeds dichterbij komt. Durven wij ons te mengen om vrede te creëren? Durven wij ons in te zetten tegen onrecht en onmenselijke situaties of kiezen we voor onze veiligheid. Het Joods museum in Berlijn is voor een groot gedeelte ondergronds net alsof het het daglicht niet kan verdragen. Wat doen wij in gevaarlijke situaties? We staan vandaag stil bij herdenken, maar willen ook saamhorigheid, noaberschap om samen onze toekomst een kans te geven. Vrijheid is een opdracht voor ons allemaal om dit te blijven bewerkstelligen,” besluit Jan Kerkhof Jonkman.
Na al deze woorden en het zingen en spelen stond de scouting weer klaar om iedereen een witte tulp te overhandigen. Leden van de harmonie Caecilia begeleidden de aanwezigen tijdens de Stille Tocht langs het Joods monument aan de Kloosterstraat. De klokken van de beide kerken luiden en op het Bergplein werd het steeds stiller.
Zeker na The Last Pot van Paul Schulten. Het zijn kostbare momenten, die de aanwezigen in al hun vezels voelden. Twee nog ‘jonge’ oorlogsveteranen, Gerben Smellink en Ralph Veenhuis waren ook aanwezig en dat zorgde voor veel waardering. Deze Ootmarsummers wilden hun leven geven om deel te nemen aan een missie om op de één of andere manier, hoe lastig dan ook, de vrede of de rust in deze hectische gebieden, te herstellen. Jong en oud herdachten niet alleen de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, maar maakten tegelijkertijd duidelijk dat ze een betere en zeker vreedzamere wereld willen. Een mooi geluid tijdens twee minuten indrukwekkende stilte.
